یکشنبه, ۲۶ آذر ۱۳۹۶
»   اخبار و تحقیقات علمی پسوریازیس, تحقیقات داخلی  »   برسی نقش عوامل میكروبی در بیماری پوستی پسوریازیس
902 بازدید
۱۸ تیر ۱۳۹۵ , ساعت ۱۵:۵۸

برسی نقش عوامل میکروبی در بیماری پوستی پسوریازیس

علت دقیق بیماری پسوریازیس هنوز شناخته شده نیست؛ بنابراین هنوز درمان قطعی برای این بیماری وجود نداشته و تنها از درمان علامتی برای افراد مبتلا استفاده می شود؛ لذا در صورتی که بتوان عامل پاتوفیزیولوژیک اصلی را در این زمینه شناسایی نمود، احتمال درمان طولانی مدت بیماری و جلوگیری از عود آن افزایش خواهد یافت. یکی از فرض هایی که امروزه در مورد پاتوژنز این بیماری مطرح شده است، نقش احتمالی عوامل میکروبی و تشکیل آنتی بادی علیه این عوامل می باشد. لذا بر آن شدیم تا طی تحقیقی به مطالعه مقالات منتشر شده در زمینه نقش عوامل میکروبی در بیماری پسوریازیس بپردازیم و با بررسی نتایج آن ها گزارشی جامع در زمینه نقش عوامل میکروبی و مکانیسمی که این عوامل در ایجاد تغییرات پوستی به کار می گیرند، تهیه و پیشنهادات لازم را در زمینه ارتقاء درمان بیماران ارائه نماییم.

Microbial psoriasis

در مورد پسوریازیس:

پسوریازیس یک بیماری مزمن و التهابی پوست می‌ باشد که با ضایعات پوشیده شده از پوسته‌ های نقره‌ای سفید مرده پوست مشخص می‌ شود. این بیماری خود ایمنی زمانی رخ می‌ دهد که سیستم ایمنی بدن پیام‌های معیوبی می‌ فرستد که منجر به افزایش سرعت چرخه رشد سلول‌ های پوست می‌ شود.

پسوریازیس یک اختلال ایمنی شایع وابسته به لنفوسیت T است که با پلاک های قرمز، ضخیم و پوسته های نقره ای مشخص می شود. پسوریازیس شایع ترین بیماری اتوایمیون می باشد که با توجه به مدت زمان طولانی درگیری، هزینه زیادی برای بیمار در بر خواهد داشت

ماهیت ایمونولوژیکی این بیماری و درمان های سرکوب کننده سیستم ایمنی و موتاژن بودن داروها ممکن است باعث افزایش استعداد ابتلاء به سرطان های مختلف مانند سرطان پوست و پروستات شود. پسوریازیس در هر سنی رخ می دهد و با مشکلاتی مثل افسردگی، کاهش کیفیت زندگی، بیماری های قلبی و عروقی، سکته مغزی، لنفوما دیابت ملیتوس، سندرم متابولیک و آرتریت سوریاتیک همراه است.

به دلیل در معرض بودن این ضایعات، اختلالات روانی مثل افسردگی، اضطراب، وسواس، اختلالات جنسی، تمایل به خودکشی، کاهش راندمان کار و دوری از اجتماع در بیماران دیده می شود. بالا بودن سطح تری گلیسرید وکلسترول در افراد مبتلا به پسوریازیس در پاتوژنز این بیماری و همچنین ایجاد بیماری های قلبی و عروقی نقش دارد.

برسی نقش عوامل میکروبی در بیماری پسوریازیس:

  • مواد و روش‌های تحقیق

مقالاتی که بین سال‌های ۱۹۶۱ و ۲۰۱۱ در PubMed/MEDLINE و پایگاه‌های جستجوی اطلاعات داخلی منتشر شده بودند، جهت تعیین نقش عوامل میکروبی در عارضه پسوریازیس مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج حاصل از این مطالعات با دقت مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

  • یافته‌ ها:

عوامل میکروبی به ویژه استرپتوکوکوس پیوژنز، استافیلوکوکوس اورئوس، گونه های کاندیدا، گونه‌های مالاسزیا، انتروکوک فکالیس و سودوموناس آئروژینوزا می‌ تواند روند بیماری را از طریق تغییر در ویژگی‌ های پوست بیماران مبتلا به پسوریازیس تغییر دهند.

نتایج برسی ها:

بر اساس نتایج این مطالعات به نظر می‌ رسد میکروارگانیسم‌ها در پاتوژنز پسوریازس بسیار با اهمیت باشند. این عوامل می‌ توانند از طریق فعال‌سازی مونوسیت‌ ها و سلول‌های T توسط سوپر آنتی‌ ژن‌ ها و ترشح سموم مختلف باعث تشدید پسوریازیس شوند.

عوامل میکروبی متعددی در ایجاد یا پیشرفت این بیماری مؤثر می باشند که قارچ هایی مانند مالاسزیا و کاندیدا، باکتری هایی مانند استرپتوکوکوس، استافیلوکوکوس، انتروکوکوس و سودوموناس از عوامل میکروبی مهمی هستند که نقش آنها در بروز و تشدید حالات کلینیکی این بیماری مشخص است.

علت اصلی بیماری پسوریازیس هنوز مشخص نمی باشد. اگرچه تعداد زیادی از مقالات به ژنتیکی بودن این بیماری اشاره کرده اند، ولی مهیا بودن فاکتورهای ژنتیکی تضمین قطعی برای ابتلاء به بیماری نمی باشد. بنابراین دانستن انواع فاکتورهای مستعد کننده و تماس با محرکهای محیطی می تواند دلیل بعضی از تغییرات پوستی را در افراد مبتلا به پسوریازیس توضیح دهد.

نقش مهم عوامل میکروبی در پسوریازیس:

همان طور که اشاره شد، عوامل میکروبی از مهم ترین محرک های محیطی هستند که نقش به سزایی در پروسه بیماری پسوریازیس دارند. با بررسی مقالات مختلف می توان نتیجه گرفت که عوامل میکروبی با کلونیزاسیون در سطح پوست و مخاط باعث تغییر مسیر این بیماری می شوند. میکروارگانیسم ها از طریق تولید توکسین ها و سوپر آنتی ژن های مختلف باعث بدتر شدن این بیماری می شوند. سوپر آنتی ژن ها گروهی از آنتی ژن های میکروبی هستند که بر خلاف آنتی ژن های پپتیدی به صورت پروتئین های دست نخورده در محلی خارج از محل اتصال، به MHC II و رسپتورهای T متصل می شوند و با تحریک سلول های Tباعث تولید میزان زیادی از سیتوکای نهای پیش التهابی می شوند که منجر به تشدید بیماری پسوریازیس می شود. سوپر آنتی ژن ها از طریق تحریک مونوسیت ها و افزایش تولید سیتوکاین توسط این سلول ها نیز باعث وخیم تر شدن این بیماری می شوند.

همچنین بعضی از میکروارگانیسم ها، فلور طبیعی بدن هستند و عدم مواجه با آنها غیر ممکن می باشد. از طرفی نقص سیستم ایمنی در این افراد باعث افزایش تکثیر این میکروارگانیس ها می شود در نتیجه توکسین و سوپر آنتی ژن زیادی تولید می شود که بدتر شدن وضعیت افراد مبتلا به پسوریازیس را در پی خواهد داشت. بنابراین اصلاح سیستم ایمنی این افراد و همین طور مصرف دوره ای آنتی میکروبیال می تواند باعث کاهش رشد میکروارگانیس ها و بهتر شدن وضعیت بیماران شود. از آن جایی که میکروارگانیسم های زیادی می توانند در قسمت های مختلف بدن افراد مبتلا به پسوریازیس کلونیزه شوند بررسی و تعیین نوع میکروارگانیسم کلونیزه شده جهت انتخاب نوع داروی آنتی میکروبیال ضروری به نظر می رسد. در مورد میکروارگانیسم هایی که فلور طبیعی بدن نیستند، بیماران باید از تماس با محل هایی که مناسب رشد این عوامل هستند خوداری کنند و با کنترل رطوبت و رعایت نظافت از رشد این عوامل جلوگیری نمایند.

با وجود اینکه اکثر مقالات به ژنتیکی بودن پسوریازیس اشاره کرده اند اما تعداد معدودی از ژنهای دخیل در این بیماری شناخته شده اند. بنابراین لازم است که مطالعات بیشتری در این زمینه صورت گیرد. علی رغم این که DNA بعضی از عوامل میکروبی در خون افراد مبتلا به پسوریازیس ردیابی شده است، اما هنوز نقش DNA این میکروارگانیسم ها در پاتوژنز پسوریازیس مشخص نمی باشد. بنابراین پیشنهاد می شود مطالعاتی در این زمینه صورت گیرد و اثر DNA عوامل میکروبی در تکثیر لنفوسیت ها، سلول های T و ترشح سیتوکای نهای مختلف و مهاجرت سلول های ایمنی بررسی شود.

انتروکوکوس فکالیس و سودوموناس آئروژینوزا از عوامل میکروبی هستند که انسان ها در معرض تماس مکرر با آن ها هستند. ولی تعداد مطالعات صورت گرفته در مورد نقش این عوامل میکروبی بسیار اندک
است، و مکانیسم احتمالی آن ها در ایجاد یا تشدید پسوریازیس ناشناخته است. بنابراین لازم است که مطالعاتی در این مورد صورت گیرد.

انتروتوکسین های استافیلوکوک اورئوس از مقاوم ترین سموم شناخته شده می باشند ولی نقش آن ها در پسوریازیس به طور کامل شناخته شده نیست. بنابراین پیشنهاد می شود که مطالعاتی در این زمینه صورت گیرد.

MSCRAMM مولکول هایی هستند که در سطح بعضی از عوامل میکروبی شناسایی شده اند. این مولکول ها با اتصال به پروتئین های ماتریکس خارج سلولی مانند فیبرینوژن، فیبرونکتین و کلاژن باعث کلونیزاسیون عوامل میکروبی در بدن می شوند؛ از این رو پیشنهاد می شود که نقش MSCRAMM در تأثیر عوامل میکروبی در پسوریازیس بررسی شود. (TLRs) به وسیله تعداد زیادی از سلول های پوست بیان می شوند و نقش مهمی در شناسایی ترکیبات میکروبی و شروع واکنش های ایمنی پوست دارند؛ لذا بررسی نقش این رسپتورها در بیماری پسوریازیس نیز پیشنهاد می شود.

مطالب مرتبط با این نوشته

  • مطالب اخیر